 |
 |
 |
 |
 |
|
|

|
|
.jpg)
Australian Cattle Dog,
De A.C.D. is sinds enkele jaren pas in ons
leven verschenen, omdat wij op zoek waren
naar een werkhond.
Een hond die niet zo groot is als de rest,
maar ook niet te klein om door de rest onder
de voet te worden gelopen. Ook een hond die
zich zou kunnen aanpassen in onze roedel, en
gezellig mee kan doen als sofa hond. Zo is
het idee van de A.C.D. geboren. En maakt nu
deel uit van ons gezin.
De A.C.D. is een robuuste hond, met energie
te over voor allerlei leuke dingen. Wij
hebben een teef, dus kunnen niet zoals met
onze andere honden van ervaring spreken.
Maar zien wel het verschil en de
vergelijking met de rest van onze honden.
Het blijft tenslotte toch een hond.
De A.C.D. komt oorspronkelijk uit Australie,
en heeft Dingo bloed in zijn aderen. Verder
hebben ook de Blue Merle korthaar Collie, de
Dalmatier,de Bullterrier en de Kelpie
meegeholpen aan het ontstaan van dit ras.
Het ras is daar gefokt om het vee te hoeden.
Er zijn twee kleuren van vacht, de blue
Merle gespikkeld, en de bruin gespikkelde variant.
In ieder geval wil de A.C.D. wat te doen
hebben,ook al is het maar naar de kat
staren!
Als hij zich verveelt gaat hij compensatie
gedrag vertonen, zoals zijn eigen staart
achterna jagen.
Dit ontstaat echt uit verveling. De A.C.D.
is blij met alles wat je hem te doen geeft,
apporteren, fietsen, gezellige lange
wandelingen maken, behendigheidsbaan,
obedience training enz.
Maar wat onze dame betreft, het leukst vindt
zij : Achter de koeien aan zitten. Zodra ze
in de wei,in de polder, of bij ons in het
natuurgebied (hier staan oerrunderen) een
koe of stier in het oog krijgt? Dan wil ze
er naartoe, deze grote uitdaging vertellen
dat er naar haar geluisterd moet worden! Het
is kostelijk om te zien. En geweldig aan de
ene kant om te ervaren dat het instinct op
de goede plaats zit bij haar. De andere kant
van de medaille is, dat ze hier niet hoeft
te hoeden, en het vee verplaatsen. Zij moet
dus duidelijk bezig zijn. En doen wij dat
niet, dan doet ze dat zelf, en ‘jaagt’ dan
iedereen en alles wat langs ons huis en tuin
komt weg op haar manier.
Ze heeft dan duidelijk het postbode complex.
Dat die mensen, auto’s, fietser, brommers en
paarden en honden toch wel doorlopen, daar
is zij niet van doordrongen. Ze komt steeds
met verfijnde lichaamstaal vertellen dat ze
dat karweitje er weer op heeft zitten, en
dat de kust weer veilig is. Ook probeert ze
het bij de andere in de roedel, maar deze
negeren het en dan wordt de dame boos en
komt ze naar ons toe met een blik in de ogen
van hé baas ze luisteren niet doe er wat
aan. |





|
 |
|