Ja, en dan nu eens wat over onze laatst beleefde vakantie. Natuurlijk werd het weer Egypte. Het hotel waar we nu waren had een zogenaamd huisrif. Meteen je snorkel spullen aan doen, en gelijk hup in het grootste en mooiste rif dat we ooit gezien hadden.

Allerlei soorten vis zijn we daar tegen gekomen. Op dag een meteen een wittip haai van ongeveer een meter. Trekkersvissen in overvloed die het koraal aan het bewerken zijn. Makrelen die met je mee zwemmen, sepia’s die hoog in het water zweven, en blauwpunt roggen en krokodilvissen op de bodem. Dan nog de super kleine fluoriserende visjes die als er een grotere vis aan komt het koraal in schieten om hun leven te redden. En de papegaaivissen die hen proberen te vangen. Kortom te veel om op te noemen.  Een heel groot dagelijks feest voor ons. Maar onze speciale belevenissen dit jaar was toch wel de ontmoeting en het mee zwemmen met dolfijnen. Na ingescheept te zijn op de boot zijn we bij het eerste beste rif aangekomen meteen de gelukkigste mensen van de wereld.

De gids vertelde ons dat we klaar moesten staan om het water in te gaan. Wij lieten ons dat geen twee keer zeggen. De meesten op de boot hadden zoiets van: Wat bedoel je? Ik heb vakantie, dus ga mij niet haasten! Wij als enige Hollanders stonden dus vooraan toen er meteen bij aankomst dolfijnen gespot werden. Gids erin, wij er meteen achteraan! En de rest??? Die moesten hun snorkel en flippers nog aan trekken. Inmiddels waren wij volop op weg naar de gespotte dolfijnen. En echt een droom kwam uit. We werden er gewoon emotioneel van. Wat een pracht beesten, wat een harmonie, wat een samenspel laten die prachtige dieren zien. Ze naderden ons gewoon en gingen ons nieuwsgierig bekijken. Zwommen rustig langs, en herhaalden dat nog een keer of drie. Wat een feest voor ons! Dit zien wij veel liever dan het dolfinarium! Dat kan ik je wel vertellen!  Conny moest na afloop enthousiast tegen de gids vertellen dat haar dag goed was, en dat ze niets meer hoefde, nou dat heeft ze geweten! Nadat we verder zijn gaan varen is ze zeeziek geworden, en is daar de hele dag niet mee opgehouden. Zelfs haar tenen heeft ze volgens mij binnenstebuiten uit gejeweetwelt! En het meest hatelijke is dan, als je in de haven aankomt, en de golfslag is weg, dan is zeeziek zijn ook over. Alleen de volgende dagen als je, je ogen dan dicht doet op je strandbed?!

Enkele dagen later hebben we ook nog een baai bezocht waar veel zeeschildpadden wonen. Prachtige dieren, wat een rust, maken zich nergens druk over, en ‘zweven’ zomaar door het water. Toen Conny tegen mij vertelde dat ze zo een rust van die dieren uit vond gaan, heb ik maar tegen haar gezegd: ‘Ja, waar zouden ze zich voor haasten? Ze hebben maar een paar honderd jaar de tijd tenslotte’.