De Saarlooswolfhond, en Degeneratieve Myelopathie,

Al  verschillende malen, ben ik door mijzelf gefokte, en als ik terug ga in mijn geheugen ook vroegere Saarlooswolfhonden  tegen gekomen die op de leeftijd tussen de acht en tien jaar verlamd begonnen te raken. Vrij snel nadat deze verschijnselen optraden, zijn deze honden ook door hun baasjes uit hun lijden verlost, omdat het echt hond onterend is, als je lijf niet meer wil, en je in je eigen ontlasting valt.

Toen vier jaar geleden echter onze eigen Youckon (Dayho Damasceno v. h. Callandshof) met zijn achterpoot begon te slepen, daarna met alle twee, zijn nagels begonnen te slijten, dan zijn voeten niet meer goed zette, maar met zijn tenen en dubbel geklapte voet bleef staan, zonder zichzelf te corrigeren, ging ik mij zorgen maken. Na een bezoek aan onze eigen dierenarts, gaf deze ons het advies om naar een orthomanuele dierenarts te gaan. Hij verwees ons naar Dorith Aharon in Noorden. (www.kreupeldier.nl)

Tijdens ons eerste bezoek stelde zij meteen de diagnose: Degeneratieve Myelopathie. Zij legde het uit als ook wel honden M.S. ( Multiple sclerose). Bij ons gingen meteen alle alarm bellen.  Zij vertelde en legde ons uit, dat onze hond dus leed aan een erfelijke ziekte, en van achter  naar  voren steeds meer verlamd zou raken door uitval van de zenuwen vanuit het ruggenmerg.  Eerst zie je en merk je het aan het bewegingsapparaat, later wordt de hond incontinent, en gaan vitale organen uitvallen.   In het ruggenmerg lopen de zenuwbanen welke de spieren aansturen. Deze zenuwen liggen in bundels gegroepeerd in de zogenoemde "witte stof". Deze witte stof wordt aangetast, de isolatie (myeline) van de zenuwen verdwijnt en de zenuwen sterven af, waardoor de aansturing van de spieren steeds minder wordt. Toen we ook nog hoorden dat dit proces heel snel kan gaan, hadden we het niet meer. Zij heeft onze grote vriend zijn rug behandeld, want door het uitvallen van de zenuwen, en zijn ruwe bewegingen die hij daardoor ging maken, waren er verschillende tussenwervelschijven van hun plaats verschoven. Hij mocht niet meer aan een halsband lopen, maar moest een borsttuig gaan dragen, omdat er ook gevaar was voor zijn nekwervels.  Hij mocht zich alleen maar rustig gaan houden. Maar leg dit maar eens uit aan een hond waar zijn kop het nog prima van doet, maar zijn achterkant niet meer mee wil door kortsluiting in de zenuwbanen.  Bijkomstigheid is ook, dat de honden geen pijn hebben, aan de ene kant heel gelukkig, maar aan de andere kant moeilijk.  Je kunt een hond namelijk niet uit leggen dat hij niet meer mag rennen/ vliegen/ spelen omdat zijn tussenwervelschijven dan weer uit hun verband kunnen gaan, en er nog meer uitval op treed,dan er al is.  We hebben met hem mee gemaakt, dat hij naar binnen kwam rennen door de tuindeuren, en met zijn achterpoot achter de salontafel bleef hangen. Hij liep gewoon door, omdat hij niets voelde, maar de salon tafel stond dwars! Hij reageerde op de herrie die het maakte, maar gaf geen krimp. Drie maanden nadat bij hem de ziekte geconstateerd was, moesten wij hem laten inslapen. Hij voelde zich dood ongelukkig, omdat zijn achterkant niet meer mee wilde, als hij moest plassen, en zijn poot op wilde tillen, viel hij om en plaste zichzelf helemaal onder, en als hij zich moest ontlasten, dan viel hij achterover in zijn eigen vuil. Dit was voor ons de reden om de beslissing te nemen onze vriend te laten gaan. Het is vreselijk om dat te doen, maar voor hem het beste.

Het vervolg hierop, is, dat je hoopt het nooit meer mee te maken. Maar omdat het gen wat deze ziekte veroorzaakt hetzelfde over erft als PRA en dwerggroei, moet je dus maar afwachten welke honden en wanneer ook slachtoffer zullen worden van D.M. en ja hoor, de volgende slachtoffers vielen. Door ons gefokte geliefde honden, wat een rot gevoel is dit toch, en je bent zo machteloos!

En natuurlijk,  nu is de dochter van Youckon aan de beurt. Onze lieve schat Anoebis heeft dezelfde ziekte ontwikkeld. Wat een….. bericht. Afgelopen januari zagen we bij haar de eerste verschijnselen. Slepen met de achterpoot, al snel met twee. Nu meteen een afspraak gemaakt met Dorith, meteen aan een tuig laten lopen, en rustig aan doen, zodat ze geen bewegingen meer maakt, die haar letterlijk uit haar voegen trekt! Dorith heeft haar nu twee keer behandeld. Zij wees ons erop, dat inmiddels bij vele rassen het gen dat deze ziekte veroorzaakt, gevonden is. Hier moesten wij meer van weten. Ook gaf zij het advies om voedingssupplementen te geven, en een strikt beweegschema. Dit zijn we meteen gaan doen.  We hebben een alternatieve arts geconsulteerd, en ik heb een collega van de totaalbalans om hulp gevraagd.  Zelf doe ik natuurlijk ook het nodige, maar als je emotioneel zo betrokkenbent bij je hond, is het heel moeilijk om clean bezig te zijn.  Jullie snappen het wel, het hele alternatieve circuit is er nu bij betrokken. En eerlijk gezegd, Anoebis doet het beter dan haar vader, ze functioneert nog steeds best goed, wel met aanpassingen. Maar zij is er nog steeds, en ligt nog steeds te ronken op de bank, gaat nog mee wandelen, en is nog prima naar omstandigheden in conditie.

Maar nu over het gen dat deze ziekte veroorzaakt! Het is gevonden! En door toedoen van onze Anoebis ook bij de Saarlooswolfhond!

Wij zijn meteen gaan shoppen op het internet, en hebben naar verschillende instanties die gen onderzoek doen een mail gestuurd over de Degeneratieve Myelopathie bij onze hond, met de vraag of ze ook bij ons ras het gen zouden kunnen vinden? Misschien gerelateerd aan een ander ras? Het Van Haeringen laboratorium, die veel onderzoek doen naar allerlei afwijkingen bij honden katten, en allerlei andere dieren reageerden meteen. Wij mochten gratis een staal bloed op sturen, en zij zouden dan onderzoeken of ze konden constateren in de genen of Anoebis D.M. heeft. Enkele weken geleden kwam de brief in de bus. Anoebis heeft officieel D.M.  het valt dan toch weer rauw op je dak zeg maar, als je dan leest dat je hond lijder is. Maar het geweldige er achter is, deze ziekte kan gediagnosticeerd worden, dus uitgesloten door selectief te fokken! Pfff. Wat een opluchting! We hebben al vaak tegen elkaar gezegd, dat de aankomende dood van Anoebis dan toch ergens goed voor is.  We hebben de nodige tranen al laten gaan. Maar voorlopig hopen we dat ze nog even blijft.

Voor degene die zijn Saarloos wolfhonden dus wil laten testen, kan terecht bij het Van Haeringen laboratorium.

Papieren voor het onderzoek zijn te downloaden op http://www.vhlgenetics.com

Het onderzoek kan zowel met bloed, als met een swab met wangslijmvlies gedaan worden. Alle benodigde gegevens zijn op hun site te vinden. Wij hopen dat vele verantwoordelijke fokkers hun honden gaan laten testen om deze vervelende ziekte uit te gaan sluiten. Zodat er geen honden meer aan hoeven te overlijden.

Voor degene die nog meer info wil over deze ziekte, op internet is er veel over te vinden.