Onze eerste honden dame die wij samen hadden, was de bij de oude bekende zeker in herinnering zijnde, de beroemde Boeffie. Een bastaard die super kon werken. We hebben met haar van alles gedaan, behendigheid, flyball, reddingswerk. Hier was ze heel goed in, maar het punt was dat de baas, (Conny) die haar moest begeleiden last heeft van dieptevrees. Wat tijdens de cursus op puin resulteerde in een verstarde baas bovenop een puinberg, met een hondje dat er omheen en op en af rende. Met zo een blik van: Wat doe je daar nu baas. Kom van dat dak af!   Het speuren was dus wel wat voor de hond, maar voor de baas? Echter haar neus was prima! Ze heeft het gepresteerd om twee keer een vermiste teckel van een vriendin op te sporen. De hele jachtschool die al geprobeerd had het spoor te vinden kreeg het niet voor elkaar. Maar zij liep meteen het spoor uit richting de maas. De teckel bleek aan de overkant in het riet te zitten. De tweede poging voor nog een weggelopen teckel van dezelfde vriendin, gaf hetzelfde resultaat. Echter de afloop was minder leuk. Het teckeltje bleek verdronken te zijn. Onze Boeffie is dertien jaar geworden. Op haar verjaardag is ze overleden aan een hartaanval. Zij was al enkele jaren stokdoof, maar nog steeds een superkarakter. Ook aan haar doofheid wist ze zich prima aan te passen.

 Onze tweede viervoeter was Dunja van Valkenhorst een Gordon Setter, het maatje van Boeffie, ze scheelde maar een jaar. Maar qua karakter hemelsbreed verschil. Dunja was een vrolijke hond, die in huis prima luisterde, maar buiten? Daar ging zij haar neus achterna. Menig maal kregen wij ruzie omdat het geduld op was om op de hond te wachten. Walter zij dan steevast: Ik ga, die rothond bekijkt het maar. Maar we bleven toch trouw op haar wachten. En dan kwam ze aan lopen met een lage houding en kwispelende staart. Ik weet dat ik fout ben baas, geef mij niet op m’n kop! Ik moest eerst de boel hier regelen, en nu is het hier in orde! Zodat ik weer met jullie verder mee kan. En zo ging het dan ook. Hond in de auto, al ronkend achter in. En wij met de stoom uit onze oren haar vertellen hoe braaf ze was om terug te komen! Toch heeft zij het gepresteerd om aan de apporteer jachtproeven van de KNJV mee te doen. De b proeven deed ze prima, echter voor de c proeven? Bekijk het maar baas. Ik ga d’r vandoor ajuus!

Dunja is de hond die tot nu toe het oudste bij ons is geworden, zij is overleden met 14 jaar. 

Toen was ze ook totaal op, en gaf haar hartje het op.

 Nikita Ilyana Zwart van Helmond was onze derde hond. Zij mocht echter maar 21 maanden worden. Een schat van een hond die prima show kwaliteiten had. Ook zij heeft een speurcursus gevolgd, samen met Walter. Echter door zijn werkzaamheden was speuren en werken niet te combineren. Zij kreeg echter parvo, niet omdat ze niet geënt was, maar omdat ze daar te weinig weerstand tegen had. Dit bleek bij navraag meer voor te komen, en we zijn hier nog steeds huiverig voor. Het is vreselijk om op die manier binnen een dag je hond te verliezen. Als we er aan denken, dan horen we haar nog gillen van de pijn. Terwijl het al zo lang geleden is. Dat vergeet je echter nooit. Zij werd jeugdwinster in 1989. En behaalde een tweede prijs in de open klasse bij de wereld dogshow in Brussel. We hebben het dan over 1990.  

 Toch wilde we weer een wolfhond, en toen kwam Tirza, wolfsgrauw (Otissa Siegi of Male Kuryak). Een heel lieve, stabiele dame, die als wij gewild hadden een carrière als blinde geleidehond zou gaan maken. Maar wij konden echt geen afstand van haar doen. Zij is moeder geworden van drie nestjes. Zij is nu overgrootmoeder.  Zij was een hele stabiele hond die absoluut nergens bang van was. In onze hondenroedel was zij een superleidster. Ze is met ons echter nooit de strijd aan gegaan. Ze wist precies haar plaats. Super sociaal. Haar enige manco was dat ze helemaal gek was van…. eten! Dit resulteerde wel eens in het jatten van ijsjes van kleine kinderen. Maar zelfs tijdens de vakantie in Zuid-Frankrijk jatte ze de kip van iemand zijn bord. Probeer dan maar eens in je koeterwaals Frans uit te leggen dat het je spijt enz. Schaamrood op je wangen. En een hond die niet eens kauwde! Het was gewoon weg! En die blik van haar......Nu een leuke herinnering, maar toen? Tirza is 13 ½ jaar geworden, en heeft in totaal 12 kinderen gekregen. Zij was de eerste Saarlooswolfhond die officieel showkampioen werd in Monaco. Een geweldige ervaring om mee te mogen maken. Ze is overleden aan keel kanker.

 De oudste eerst geborene (03-1984)is Ilco Ingolf Zwart van Helmond, bruine reu, bij ons gekomen op de leeftijd van 9 ½ jaar omdat zijn baasje niet meer voor hem kon zorgen in verband met ziekte.  Toen hij bij ons kwam had hij de nodige tijd in een pension door gebracht. Hij had daar verlatingsangst opgelopen. Dit resulteerde erin dat we niet eens naar de brievenbus die bij ons buiten boven aan de dijk staat konden lopen. We hebben hem een jaar lang zodra we weg waren moeten opsluiten in de kennel. Hij reageerde met complete paniek! Door hem langzaam aan te trainen met voer enz. heeft het een jaar geduurd dat hij weer voldoende vertrouwen had, en weer gewoon in huis kon blijven als wij weg moesten.  Toch was hij verder een heel stabiele reu die alles in de gaten hield, en een super leider was voor onze Jaga die nog maar 5 weken was toen hij bij ons in huis kwam. Als wij thuis waren en hij was buiten, dan hield hij alles in de gaten vanaf zijn uitkijk plaats. Hij reageerde op vreemden erg rustig. Eigenlijk negeerde hij de mensen, zodra ze binnen waren, werden ze echter heel dominant begroet door hem. Dan veegde hij met zijn bek langs de mensen hun benen, of legde zijn kop op schoot. Op die manier wist hij zijn geur prima af te zetten ten slotte. Er was echter een persoon waar hij niet mee door de bocht kon. En dat is het vermelden meer dan waard! Wij hadden een vriend die eigenlijk een beetje bang was. Hij was echter een kleerkast van een vent met een kale kop. Je gaat zo een blokje om bij zo’n uiterlijk. Deze vriend deed altijd richting Ilco zijn hoofd naar beneden, en zij woef tegen Ilco. Deze ging dan op het veld meters van het huis staan, en was weg. Echter toen hij een jaar lang gepest was door deze vriend, greep hij zijn kans.

De vriend kwam wat spullen lenen, en had zijn handen vol, wilde vertrekken, en had geen erg in Ilco. Ilco in hem des te meer! Deze kwam met een noodgang van het veld aangerend. En voordat iemand het ook maar in de gaten had beet hij onze vriend in zijn kont. Hij kwam echt met zijn bek open en gericht op hem af.

En voordat deze vriend het door had stond Ilco al te smilen op het veld! De vriend bleef daarna maar volhouden dat we een rothond hadden. Maar zijn vrouw en wij hadden hem het hele jaar gewaarschuwd. Dus hij hoefde niet te klagen dat hij een week niet kon zitten. Hij heeft Ilco nooit meer gepest in ieder geval. Deze mooie schat is 12 ½ jaar geworden. Hij is overleden aan bot kanker.

.We zijn nu  aangeland bij, Gismo, wolfsgrauw, (Peridot van Etersi’s Hof) een vrolijke dame die iedereen inpakte, als er maar geaaid werd! Ook zij is moeder geworden van drie nesten, totaal 20 pups. Maar zij bracht ook de P.R.A. samen met de reu naar voren. Ja, als fokker kun je de natuur niet dwingen ten slotte. Maar ze is er voor ons niet minder om. Zij was in tegenstelling tot Tirza onderdanig, maar erg vrolijken absoluut niet schuw. Ging bij iedereen slijmen om maar geaaid te worden. Ook zij werd geshowd. Het was geen super shower. Toch heeft zij in San Remo in Italië een CAC gewonnen. Dit is een verhaaltje waard. We hebben het dan over 1993.

Er liepen namelijk op deze show mensen rond die niet te vertrouwen waren. Er was iemand die Gismo wilde ruilen voor een Perzische kat. Dan konden we ’s avonds naar haar toe komen om de kat en nog extra geld op te halen. Ook werden we gewaarschuwd dat er honden gestolen werden. De benches stonden daar hoog van de grond, en het was een buiten show. Gelukkig waren we met vrienden, totaal met zijn vijven. We hebben heel de dag de benches moeten bewaken met de honden erin! Niet normaal, wat een toestand! Maar het was duidelijk, we werden in de gaten gehouden! En hoogst waarschijnlijk waren we met minder honden naar huis gegaan als we niet waren gewaarschuwd.

Gismo is uiteindelijk 13 jaar geworden. Zij was altijd de vrolijkheid zelf, en gaf op een gegeven dag aan dat ze niet meer kon. Dan kun je als baas alleen maar haar helpen, en haar laten gaan.

Haar hartje was totaal versleten. 

En nu weer een Gordon setter in huize Reek! Garou liet van zich spreken! Letterlijk! Een schat van een Gordon setter die alles met luide stem aankondigde. Als ze het naar haar zin had kon iedereen dat horen. De buren noemden haar dan ook juffrouw Lady. Ze liet dan een dubbele vrolijke blaf horen, waar iedereen van mee kon genieten. Met Garou, en trouwens ook Gismo en Tirza en Jaga hebben we obedience training gedaan, en in een demonstratie groep gezeten. We deden dan allerlei leuke oefeningen op een programma, en gaven dan optredens. De leukste was in de hal van een bejaardentehuis, deze mensen waren zo enthousiast, dat de honden zich echt gingen uitsloven. Ze moesten door hoepels springen, maar ook tussen de mensen hun benen door lopen. En dit heeft ons nog een leuk voorval opgeleverd toen Garou meeging naar Frankrijk op vakantie, en de twee saarloos dames die ons ook vergezelden zich de hele vakantie aan het verstoppen waren. Garou had daar gen zin in, en was overal voor in.

Tegenover ons stonden mensen met, sorry dat ik het zeg, van die betweterige kinderen die zelf ook een hond bij zich hadden. Heel de dag waren ze tegen die hond aan het schreeuwen met de hele familie. Na een paar dagen de kat uit de boom gekeken te hebben vonden de kinderen dat Garou ook maar naar hen moest gaan luisteren. Dat hebben ze geweten! Wij hebben de kinderen zo ver gekregen dat ze op een rijtje gingen staan met de benen wijd. Een kunstje dat Garou nog precies kende. Dus toen ik het commando door gaf, ging Garou met een rotgang tussen alle benen door, hi,hi,hi. De kinderen wilde niet meer met haar gaan sollen, ze hadden het meteen gehad met haar! En waarom? Nu, Garou had een flinke staart, en daar zwiepte ze flink mee. Zodoende had ze alle benen toch wel aardig geraakt! De kinderen maakte al mopperend dat ze weg kwamen, Garou wilde te graag spelen, en dat deed pijn! Probleem opgelost! Garou is twee keer moeder geworden in haar leven, een erg leuke tijd!  Op een leeftijd van goed 13 jaar moesten we afscheid van haar nemen, haar hart was totaal op.    

 Jaga, wolfsgrauw, (Aquarius Avjaga v.h. Callandshof) is de volgende. Onze eerste zelfgefokte pup. Hij was maar alleen, maar wat een beer van een hond. Letterlijk gigantisch qua formaat, met het karakter van een knuffeltje. Hij werd door Ilco opgevoed als de stabiele leider die hij jarenlang geweest is. Hij heeft zich nooit ergens druk over gemaakt. Hij keek gewoon, en de rust keerde weer. Tegenover ons was hij echt super! Kinderen vond hij het einde. Zo een karakter hopen we nog eens terug te krijgen. Maar we weten allemaal dat, dat een droom is. Toen er later nog drie reuen bij ons bij kwamen is hij altijd de ultieme leider gebleven. Hij vocht zeldzaam. Maar won altijd! Hij kon dan ook zijn gewicht in de strijd gooien! Hij woog 45 kilo schoon aan de haak. Als hij bij je kwam was hij niet bepaald zachtzinnig, nee hij liet zich gewoon boven op je vallen. Als hij vond dat je buiten op moest schieten, als je wat lang aan het dralen of kletsen was, dan legde hij zijn kop vertikaal tegen je aan, en begon zachtjes te zeuren/piepen. Dan wisten we hoe laat het was. Hij wilde door! Maar laat dan met zo een lieve kop tegen je aan je leiderschap maar eens gelden? Tijdens een vakantie in zuid Frankrijk heeft hij het samen met Tirza en Gismo bijna voor elkaar gekregen om een vrouw de haven in te laten springen. We hebben het dan over 1995 in Cap Agde. ‘S avonds gingen wij heerlijk over de boulevard met onze wolfhondjes. Bij een opstopping waar een schilder stond was er nog een ruimte van een meter tussen haven en mensen. Wij liepen op ons gemak achter deze mensen door, toen kwam er van de andere kant een dame in gedachte op ons af lopen. Op een meter afstand had ze de wolfhondjes door! En ze wilde zo het water in springen van schrik! Jaga kwispelde tegen haar, en dat deed haar zich bedenken! Gelukkig! Maar ze ging in zijn achteruit zodat wij konden passeren. Hij is goed twaalf geworden, de superschat. Hij is overleden, omdat zijn nieren er mee stopten.

 Fergie was de volgende in de rij, een dochter van Garou. Een schat van een hond, maar gek!

Deze presteerde het om van het veld in de tuin te komen spurten, in de vensterbank te springen, en dan meteen weer terug te rennen. De vensterbank was gewoon een steentje breed hoor!

Minder leuk was het voor haar en voor ons, dat ze toen ze negen maanden was tijdens het zwemmen met haar poot in een rattenklem vast kwam te zitten. We hebben een hond nog nooit zo hard horen gillen! Echt door merg en been ging het. Ze heeft zo hard getrokken om weer los te komen dat ze haar kniebanden gescheurd had. Dit is echt vreselijk met zo’n jonge hond. Gelukkig  is het allemaal goed gekomen. Fergie was een fijne hond om obedience mee te doen. Ze had echt de will to please. Ze is moeder geworden van een nestje met twaalf puppen!

Helaas is zij veel te vroeg overleden aan kanker, we hebben haar bijna acht jaar bij ons mogen hebben.

 Chester haar volle broer is bij ons terug gekomen toen hij anderhalf was. Hij heette eerst Chakka, maar hebben hem omgedoopt tot Chester. Chester had in die korte tijd al twee bazen gehad, en we besloten hem te houden. Een beer van een Setter, met het karakter van een schoothondje. Daar zat nu werkelijk geen kwaad in. Hij was gek op tennis ballen, en daar kon hij zich uren mee vermaken. Zeker als hij dan ook nog kon zwemmen,mmmm. Het paradijs voor hem.

Verder was Chester een super kindervriend, ze mochten zelfs aan zijn staart gaan hangen! Wij vonden dat niet goed, maar hij wel, als hij maar aandacht kreeg. Ook kon hij er van genieten om samen met de baas langs het strand te struinen, en dan de golven in te springen, zeker als wij dan nog mee gingen het water in, super gewoon. In ieder geval alles wat we deden, daar zag Chester de lol van in. Als hij maar kon meedoen! Helaas kreeg Chester net als zijn zus ook kanker en moesten we hem op een leeftijd van bijna 10 jaar laten inslapen, omdat hij van de pijn niet meer kon lopen. Tot het laatste toe genoot hij van het leven, en wij van hem.

 Vrijwel meteen toen Chester bij ons terug kwam, werd Conan (Chi’s Crony Conan v.h. Callandshof) geboren. Uit het tweede nestje van Garou. Een flinke reu met een heel standvastig karakter. Ook Conan was een actieve hond die het geweldig vond om te spelen en te rennen. Helaas hebben wij moeten besluiten om hem met drie jaar weg te doen. Conan was echt een hond die er niets aan vond om met andere honden te zijn. Hij wilde liever alleen zijn, en  met de baas op onderzoek uit gaan. Dit uitte zich ook in onverwachte vechtpartijen met Chester, Conan kon helemaal door het lint gaan als er een hond alleen maar langs hem liep als  hij ergens mee bezig was, en niet gestoord wilde worden. Dit heeft ons doen besluiten om een nieuw thuis voor hem te vinden. Dit is gelukt. Hij heeft vijf jaar bij een ander gezin gewoond, en was daar echt op zijn plaats. Dagelijks had hij de aandacht, en werd er van alles met hem ondernomen. Helaas is zijn baas overleden en kwam hij op acht jarige leeftijd weer bij ons terug. Toch kon hij zich nog steeds niet aanpassen in de roedel. Gelukkig heeft een ander gezin hem liefdevol opgenomen, en heeft hij daar zijn laatste jaren in zijn eigen mandje en met veel Aktie kunnen beleven. Zo zie je maar, het loopt niet altijd zoals wij zouden willen, maar voor hem was dit het beste. Conan is overleden op 10 jarige leeftijd aan hartfalen.

 Youckon, (Dayhio Damasceno v.h. Callandshof) is de volgende die ons huis komt bevolken, het eerste nestje van Gismo gaf zeven reuen. Dus hij was degene die daarvan mocht blijven. Een dondersteen eerste klas die altijd een smile op zijn bek had. Hij was echt terughoudend voor vreemden, maar voor ons? Nee echt niet. Van zijn dekens maakte hij altijd en eeuwig puzzelstukjes. En op het strand moest hij altijd die karretjes waar een zeil op zit, die met een rotgang voorbij komen inhalen. De bestuurders de stuipen op het lijf jagen. Ook hij had flink last van het postbode complex. Vooral zware motoren vond hij geweldig om ‘weg’ te jagen. Als hij dat dan voor ‘elkaar’ had kwam hij altijd smilend terug. Als hij had gekund, dan had hij zichzelf op de borst geslagen de patser. Voordat bekend werd dat twee van zijn broers PRA hadden heeft hij zich laten gelden. Hij is samen met Tirza vader geworden van drie dochters. Gelukkig zijn deze dames tot nu toe vrij van deze ziekte, en zullen het waarschijnlijk ook niet meer krijgen. Zij zijn inmiddels ook over de tien jaar. Ook Youckon kon je op zo een irritante manier duidelijk maken dat hij aandacht wilde. En als je hem ervoor op zijn kop gaf, dan kwam hij gewoon toch terug. Voor hem was op zijn kop krijgen ook aandacht. We hadden dus afgesproken hem te negeren als hij weer eens kwam slijmen. Nu, dat hebben we geweten! Hij kon echt super in je gezicht gaan staan hijgen, gewoon bovenop je klimmen! Zich dan boven op je laten vallen, op zijn rug op je schoot gaan liggen. Met zijn kop boven die van ons uit, het was gewoon lachwekkend wat hij uithaalde om maar aandacht te krijgen! Maar lachen, dat mochten we ook niet! Het heeft even geduurd voordat deze methode zijn vruchten af wierp, maar het lukte! Uiteindelijk gaf hij het op, en ging op onze voeten liggen! Wat hebben we hem geprezen de doerak. Maar gelukkig wist hij toen dat hij wel eens te ver ging. Youckon heeft ons verlaten toen hij net negen jaar was. Hij werd getroffen door de erfelijke ziekte degeneratieve myelopathie. De clown wordt nog steeds gemist.

 Ciranoush, ( En-Yaro Ciranoush v.h. Callandshof) is de halfzus van Youckon.

Wij hebben altijd gezegd dat zij ADHD had. Een hond vol energie, maar ook werklust. Een groot plezier om mee te werken en te wandelen. Echter kon zij ook een gevaar zijn voor zichzelf, ze wilde altijd alles als eerste, en dat wilde ze ook als ze mee naar buiten ging, of uit de auto. Ze lanceerde zichzelf dan gewoon! We hielden haar dan ook steeds vast voordat we de deur van de auto open deden. Zij is een keer moeder geworden, en dat waren vier pups, maar door zeer ongelukkige omstandigheden is er maar één blijven leven, en dat is onze Aglaran. Maar daar lezen jullie dadelijk meer over. Ciranoush is sinds Tirza overleden was de leidende dame geweest. Ze deed dit echter heel rustig, maakte zich niet druk. Haar blik was genoeg. Ook mensen werden door haar ‘ontvangen’ in de roedel, ahum. De mensen die voor de honden kwamen vonden het niet erg, om aan alle kanten een kop tegen je aan te krijgen geschuurd. Dan werden ze al snel geaccepteerd. Maar vond je dat niet goed? Nu, als wij dan niet ingrepen, dan heb je een probleem! Ze gooide zich dan gewoon tegen je aan, je zou haar zien, punt uit!

Zoals jullie begrijpen was zij absoluut niet schuw.Wij hadden graag gehad, dat deze schat honderd zou zijn geworden, maar het liep allemaal anders. Al onze honden kregen in september 2008 kennelhoest. Ciranoush had hier complicaties van, en kreeg hartfalen, waardoor benauwdheid, zelfs zo erg, dat ze collabeerde. Hier hield ze hersen beschadiging aan over.

Omdat het zo’n vechter was, en de dierenarts dag en nacht voor ons klaar stond heeft ze het gered. Ze is alleen echter nooit meer de oude geworden, en moest medicatie blijven nemen voor haar hart. Bijna een jaar later moesten we de knoop door hakken, en haar laten gaan, de beschadigingen werden steeds erger, en dan ben je een egoist als je haar dan niet uit haar lijden verlost. Ze was toen bijna 12 en een half jaar.  

 De volgende op de rij is Illyana, wolfsgrauw,(Girika Illyana v.h. Callandshof). Zij is nu de oude dame, en een prachthond. Echter heeft zij een handicap, zij wil alles regelen, maar ze luisteren in de roedel niet altijd naar haar, ha,ha,ha. Ze kan zo heel lief doen, dat je gewoon denkt, het kan niet erger! Ze vindt zichzelf superlief, echt een Saarloos ten voeten uit! Als je echter met haar iets onderneemt, vraag je, je wel eens af of ze er nog is. Je hoeft haar nooit te roepen, je loopt gewoon, en zij is er! Erg fijn zo een hond. Alleen hebben we haar ook eens meegenomen op vakantie, samen met Anoebis en Garou. Aangezien zij twee handen op een hondenbuik is met Anoebis. Dit was een verkeerde beslissing. Illyana had namelijk besloten dat de camping eng was. Samen hebben de dames dus de hele vakantie als we op de camping waren in de blokhut, of onder de auto gelegen. En het was heet hoor! Maar, wij vinden het eng. Alleen Garou genoot volop, die trok zich niets aan van de trutten. Er was een pluspunt! We hoefden niet bang te zijn dat ze op onderzoek uit gingen. Dit doen we dus zo niet meer.  Illyana wordt in april 2010 12 jaar, en mag nog lang blijven wat ons aan gaat.

 Ons volgende schatje was Xhiawatha of Ha-Na-Ta-Nu Mau, bosbruin van kleur. Een heerlijke ondeugd. Het maatje van Illyana, want ze scheelden maar enkele weken. Zij waren echt een team. Echter moesten wij deze schat met een jaar in laten slapen i.v.m. ziekte. Een echte ramp, zo een jonge hond moeten laten inslapen. Van karakter was zij supervrij, ging naar iedereen en alles toe als een jonge ondernemende puber. Een heerlijk dier. 

Maar we hadden geen andere keus, dan haar loslaten! We kunnen nu jaren later aan haar terug denken met een glimlach.

 Nu, we zijn er nog niet, de volgende in de rij was Anoebis, bosbruin ( Indira Inpu Anoebis v.h. Callandshof).

De halfzus van Jaga en Illyana. Een hartendief, en takketeef zoals wij dat noemen tegelijk! Ze kon zo lief iedereen inpakken en voor zich opeisen dat de meeste niet in de gaten hebben dat ze super dominant was!

Ze deed het zo heerlijk stiekem. Ze krulde zich bij iemand op schoot op, en eiste dat ze geaaid werd. Om vervolgens als een van de andere honden langs kwam om ook een aai te krijgen ze heerlijk lag te fixeren, en zelfs stiekem haar lip optrok. En als we er dan wat van zeiden, kregen we altijd te horen: Ze doet toch niets, ze is zo lief! Kijk eens hoe ze hier lief ligt te wezen. Ja, ja, mooi niet dus hè! Maar maak dat mensen maar eens wijs, die zo een lieverdje graag aaien. Het heeft bij haar een tijdje geduurd voordat ze los kwam van Illyana, zij was altijd haar grote voorbeeld. Totdat ze doorkreeg dat Illyana niet zo een held is als er mensen over de vloer komen. Anoebis haar kwartje was gevallen, en nu kon niemand meer in huis komen zonder met haar te maken te krijgen! Je keek naar haar, anders dan zorgde ze daar wel voor, punt uit! Anoebis was een fijne hond voor ons, een schat om mee te nemen, behalve als er andere hondjes of wild in de buurt waren. Dan moetsen wij haar echt voor zijn, en overal ogen en oren hebben. Het manco voor haar was, dat wij haar lichaamstaal prima konden lezen, en als ze dus van plan was op onderzoek uit te gaan, waren wij haar voor, en riepen haar terug. Ze kon je dan zo aankijken van: Weer gesnapt, potverdikke!  Ook Anoebis werd net als haar vader getroffen door degeneratieve myelopathie. Ze werd echter wel op wat latere leeftijd ziek dan haar vader, en door alle alternatieve middelen, is ze langer op de poot gebleven. We hebben haar echter op goed 10 jarige leeftijd moeten laten inslapen, haar lijf wilde niet meer doen wat haar koppie het als opdracht gaf. Dus samen met Ciranoush is ze op dezelfde dag ingeslapen.

 Een aparte vermelding is Black Lady Laika waard. Een pup uit het eerste nest gordon setters, een zus van Fergie en Chester. Deze dame had een prima mandje bij Hans en sandra in Limburg.

Echter toen zij zes jaar oud was, kwam er een lief mensenkindje in de familie. Laika, kon zich hier niet echt aan aanpassen, omdat zij als pup een hele vervelende ervaring heeft gehad met kinderen. Het resulteerde in een flinke dosis stress, zowel bij de baasjes, als bij Laika. In overleg met ons hebben zij de stap gemaakt om Laika bij ons terug te brengen. De nodige tranen stroomden, maar het was de verstandigste beslissing die op dat moment genomen kon worden. Laika was toch blij om bij ons te zijn. De eerste dagen sliep zij, daarna ging ze zich met de rest van de roedel bemoeien, en dwangmatig rondjes lopen op ons terras, die waren net zo groot als de kennel die Hans en Sandra. De honden keken haar aan van..... Maar na enkele dagen had laika door, dat de tuin een heel stuk groter is, en dat je daar heerlijk kunt rennen en struinen. Ineens had ze ook belangstelling om mee te gaan, en bij je op de bank te gaan liggen. Het strand was ook prima. Maar na een half jaartje gaf laika aan, dat ze het wel gezien had bij ons. Wilde niet meer bij de andere honden, ging wel graag mee, maar ging dan in een hoekje liggen, en werd chagerijnig tegen de andere honden. Dit was dus voor ons een teken, dat laika haar stress gelost had, en toe was aan een ander huis. Asl we visite hadden, wilde ze daar steevast mee, mee.

Nu, en toeval bestaat niet. Onze vriendin, die ook setters heeft, belde, of we eventueel iemand wisten die een teefje van een jaar of zes hadden, voor een oude baas, die heel zijn leven al setters  gehad had. Deze had zijn oude teef in moeten laten slapen, wilde graag een  nieuwe kameraad, maar geen pup. Een lot uit de loterij dus voor Laika! Deze man kwam bij ons kijken, en het was leifde op het eerste gezicht! Laika en hij vonden elkaar prima. Dus laika had weer een gouden mandje, en de oude baas een maatje om mee op stap te gaan naar strand, terras en dierenwinkel ‘ze mocht haar eigen lekkers uitzoeken`. Hans en sandra schrokken wel van onze beslissing, maar voor Laika was het gewoon het beste.     

 En toen kwam er weer een Gordon ons huis opvrolijken. Rose (Honey Sucklerose v ’t Blockhuys) kondigde zich aan! Geboren als enige teef in een nest met de rest reuen. Een super schat.

In deze hond was werkelijk geen kwaad te bespeuren. Ze vond alles leuk, en vond het heerlijk om met de katten te kroelen. Ook zij kwam in een enthousiaste bui in een rattenklem terecht. Net als heel vaak gingen wij op een zondag ochtend met onze honden de polder in. ( Dan zit de rest van de gemeenschap in de kerk).Maar nu stonden er van die oranje vlaggetjes in de slootkanten! O, nee! Rose ging kijken wat dat voor leuks was, en wij maar roepen. Het was al te laat, een grote gil, en Rose zat in de klem! Gelukkig zat deze niet vast in de bodem, en kwam ze gillend de sloot uit. Gelukkig kwam ze naar ons toe, en hadden we haar snel bevrijd. Onze drama’s met Fergie waren meteen weer helemaal terug. Maar gelukkig had zij geen schade. Pffff. Maar ze had er niet van geleerd, de volgende keren moesten we echt oppassen dat ze niet weer ging kijken bij die vlaggetjes die ratteklemmen betekenen.

Rose was een grote vriendin van onze Dimple, de Cattle Dog. Zij waren de beste maatjes. Helaas kwam er veel te vroeg een einde aan haar honden leven, en moesten we plotseling afscheid van haar nemen toen ze bijna vier jaar oud was. Echt vreselijk om van het ene op het andere moment je hond te verliezen. Dimple heeft tot nu toe niet meer zo haar hart gegeven als aan Rose.

 Dan ons aller Ruby! Op leeftijd van goed 10 jaar kwam de zus van Garou bij ons wonen. Zij had haar hele leven bij mijn zus gewoond, echter met kinderen er bij en een oude incontinente gordon, is dat niet de beste combinatie. Ruby was een vrolijke speelse dame, die het liefst hele dagen met tennisballen bezig was. Ook struinen in de tuin en polder waren haar hobby´s. Eten was helemaal haar specialiteit, en kwijlen en bedelen hoorden ook tot haar dagelijkse dingen.

Samen met onze andere gordon setters vormde ze echt een hechte groep. Ruby lag ook graag heerlijk te slapen in de zon, zodat je er bijna een ei op kon bakken, zo heet werd haar, haar en huid dan. Maar, ze bleef liggen. Haar, haar, was in de zomer dan ook roodbruin in plaats van zwart, gewoon van de hitte! Jammer genoeg raakten de stembanden van Ruby op twaalf jarige leeftijd verlamd. Ze had het constant benauwd, en wilde toch blijven door gaan met alles wat ze gewend was. Dit resulteerde er in, dat ze enkele keren een collaps kreeg. Ze werd steeds slomer door het zuurstof gebrek, en de andere honden vonden dat ze maar een raar geluid maakte. Ook haar hersenen raakte beschadingd door het zuurstof gebrek. Er zat op een gegeven moment niets anders op, dan haar in te laten slapen. Zij is bijna 12 jaar geworden. 

Ian, ons neefje die met haar opgroeide mist haar nog steeds, want hij kon zo fijn met haar spelen in de gang. Ruby was overal voor in. De foto´s van Ruby hangen nog steeds in zijn slaapkamer.   

 En dan nu Dimple, onze vreemde eend in de bijt. Onze Australian Cattle Dog. Wij waren al een tijd weer op zoek naar een hond die voor een groot deel overeen zou komen met onze bastaard, de werkhond. Nu, dat is aardig gelukt met Dimple. Zij is de hoeder van de roedel. Op ieder moment van de dag is zij klaar voor….., maakt niet uit! Als ze maar wat kan doen. Of dat nu achter de postbode  aanzitten is, helpen met stofzuigen, de was opvouwen, maakt niet uit.

Overal wil ze bij zijn. Het is een geweldige hond om de weide wereld in te trekken. Hoe dan ook het is genieten met zo’n drukte maker. Altijd moeten we weer iets nieuws verzinnen om haar aan de gang te houden. Anders maakt zij wel duidelijk dat ze zich verveeld. En dat uit zich dan in chagrijnig doen, grommen, en ons proberen te hoeden door tegen je kuiten aan te duwen met haar snuit, of je bij je mouw te pakken. Dan weet je dus dat je aan de slag moet. Dat beloont zij dus weer met een prima werklust, een juweeltje om naar te kijken. Het minpuntje van Dimple is, dat naarmate ze ouder wordt steeds meer reageerd op wat ze buiten tegen komt. Ze blaft en gaat als een briesende leeuw tekeer, echte riem agressie. We zouden zeggen, dat we toch echt wel wat gewend zijn met alle honden die we gehad hebben, maar dit is toch echt een vreemd fenomeen. Gelukkig hoeven we de drukte niet op te zoeken als het niet moet, maar leuk is anders. In de groep gaat het prima, en hebben we hier nog de ruimte om zonder drukte met de honden weg te kunnen gaan, want anders.... Maar als ik naar mijn werk ga, dan wil ze graag mee, vooral in de nachtdienst. Ze bewaakt het pand waar ik samen met een collega werk met haar leven. Een betere bewaker kunnen we ons niet wensen, en de mensen die hun bed uit komen in de nacht, die worden door haar begroet en naar bed gestuurd, ha,ha,ha. 

 En dan zijn we nu aangekomen bij Aglaran, donker bosbruin, zeg maar leverkleur ( Jyotish Aglaran v.h. Callandshof) de zoon van Ciranoush. Hij had een moeilijke start, maar nu?

Hij is als jonge reu in het bezit van zeven teven, en dat is nogal wat vindt hij zelf. Is daar ook druk mee.

Hij weet heel goed dat als de nood aan de man is wij de baas zijn, maar je moet als reu toch blijven oefenen?

Verder is hij gek op struinen door de duinen, langs het strand en in de polder. Hij is gek op kleine hondjes.

Gaat daarvoor het liefst onder de tegels liggen, als ze hem maar komen begroeten. Hij maakt zich dan superklein om uit te nodigen om vooral bij hem te komen. De gek. Dit is echt een reu die de tijd neemt om zich te ontwikkelen. Hij groeit nog steeds, ook in de hoogte! We weten dat dit normaal is bij de Saarloos. De meeste zijn met vijf jaar pas af. Dan weet je eigenlijk pas wat voor vlees je in de kuip hebt. We mogen dus nog heel even wachten tot hij uit ontwikkeld is.

 Tegelijk met Aglaran is Murron ( Mystic Murron v.’t Blockhuys) bij ons in huis gekomen.

Murron is twee weken ouder, een Gordon Setter van het zuiverste water. Een schat van een hond met een neus die het prima doet. Samen met Aglaran vormt zij een span, ze kunnen niet zonder elkaar lijkt het wel. Maar als je Murron alleen mee neemt, dan is het heerlijk genieten. Weglopen doet zij absoluut niet, maar zij neemt de wereld wel in grote banen. Prachtig om naar te kijken, zeker wijds op het strand een lust voor het oog. In huis is zij een echte kroel hond, ze komt heerlijk bij je liggen, en kan dan uren tegen je aan, heel vast gaan liggen slapen. Echter als ze ergens haar zinnen op gezet heeft, nu maak dan je borst maar nat. Heb nog nooit een hond gehad die zo hard kan piepen om een bak met eten. Het gaat door merg en been. Verder is zij twee poten op een buik met Nympha.

 Ja, onze andere Gordon dame is Nympha (Neroli Nympha v. ’t Blockhuys). Zij is nu de jongste Gordon, en dat zullen we weten! Wat een energie heeft zij ook. Zij is echt niet tevreden met een blokje lantaarnpaal! Dan is ze echt niet te stuiten. Als we echt eens geen tijd hebben, of het is echt hondenweer buiten, nu dan zal zij ons dat laten weten! Alles wat er aan honden speelgoed is wordt dan door het huis, en om onze oren gesmeten. De ballen, flostouwen en soms het kachelhout gaan door de kamer. Ze moet haar energie kwijt, en anders ga je gewoon irritant rondjes door het huis lopen. En als de bazen dan zeggen dat ik moet gaan liggen, dan doe ik dat nadat ik eerst drie rondjes heb gedaan. Ook het geheugen is niet erg lang hoor, binnen de kortste keren begint ze weer. Je zou haar bijna in haar eentje in de tuin zetten. Maar daar heeft ze ook wat op gevonden. Dan ga je gewoon voor het raam staan blaffen. Ze weet wel dat ze dat niet mag, maar ja. Een setter moet toch lekker puberen? En dat kan ze!

Maar als ze wel haar ei kwijt kan, is het een super lief schatje. Ze geniet van de wandelingen in de polder en op het strand, en zal het niet in haar koppie halen om weg te lopen. Hoewel ze de wereld wel in hele brede banen neemt. Ook tegenover de visite is het een lieve sociale hond.

 En dan nu onze twee adoptie hondjes, Yenna, ( Hau Yenna v.h. Callandshof) dochter van Gismo, en Lupa, (Alphalupa). Deze twee dames zijn in december 2006 bij ons komen wonen omdat het bij de vorige eigenaren niet meer goed ging. In overleg hebben wij de dames toen bij ons genomen. Een goede beslissing, want het waren/zijn schatten. In onze vakantie zijn ze in goede harmonie weer terug geweest bij hun vorige baasjes, en dit is prima verlopen. Ze vinden/vonden beide adressen prima.

Yenna was de dominante dame, die graag wilde vertellen dat zij de baas was. Maar het probleem is dat wij dat waren.

Dus op een gegeven moment wist zij dat, en had er vrede mee dat ze gewoon op de bank mocht liggen enz., maar de praatjes die ze had voor een deel voor zich moest houden. Yenna hield van wandelen, spelen en ……dansen! Het was echt een schat. Echter in mei 2009 wisten we dat het niet goed ging met Yenna. Haar stemgeluid werd schor, ze werd wat chagerijnig, wilde alleen maar liggen, alleen eten bleef ze doen, want dat was haar lust, vooral eten! Dus naar de dierenarts, die kon echter niets vinden. Wat medicatie mee gekregen. Enkele dagen later, toen ik van de nachtdienst thuis kwam, en Walter nog in zijn bed lag, vond ik Yenna dood op haar vertrouwde slaapbankje onder de trap. Ze mankeerde dus wel degelijk wat, maar wat? We zullen het nooit precies weten. Ze heeft zelf de beslissing genomen om te gaan. Ze zou een maand later 10 jaar zijn geworden.

 Lupa, de kleindochter van onze Tirza, de schat van de roedel, het puppy onder de saarloosjes. Een dame die niet in de gaten heeft hoe groot ze is. Vreselijk schuw was in het begin, maar heel langzaam haar grenzen is gaan verleggen de afgelopen jaren. Zij heeft ook zo een eeuwige glimlach op haar bekje, en doet een zangstukje voor haar eten. Eind november 2007 is zij moeder geworden van vijf schattige pupjes. Zo zorgde ze er voor, dat Tirza overgrootmoeder is geworden.  Ze geniet dagelijks van de wandelingen op het strand of in de polder. Dagelijks moet er gezwommen worden, hoe koud het ook is. Ook moet er dagelijks een wedstrijdje gedaan worden met haar mede roedel genoten. Namelijk wie het eerst bij het water is! Onder luid gekef gaat ze deze strijd aan! In ieder geval kan ze heerlijk genieten voor de houtkachel, of bij je op schoot kruipen. Het is een echte vrolijke levens genieter.

  Dan..... Siuan! Het pupje van Lupa, dat hier is blijven wonen. Qua eten is ze hetzelfde als haar moeder. Het moet vooral veel zijn, en opschieten met die bak graag! Siuan is tegenovergesteld van haar moeder wat betreft karakter. Zij is absoluut niet schuw, maar dan moet haar zus Moiraine niet in de buurt zijn om haar te beinvloeden. We zien het zelfde als bij Illyana en Anoebis. Siuan is een echte doorduwer. Als ze haar zin niet krijgt, dan gaat ze toch echt wel proberen om het toch voor elkaar te krijgen. Ze heeft echter nog steeds niet door, dat we weten hoe dat werkt met honden. Wat we echter nog nooit hebben mee gemaakt is het volgende....Siuan denkt namelijk, dat alles wat te eten is voor haar is....  Dus, als we zelf gaan eten, staat zij heel lief te kwispelen, komt als de onschuld zelve aanlopen, en je zou haar zo je bestek geven. Bedankt voor het eten baas! Ik ben je zo dankbaar voor die prima verzorging!

Wandelen en struinen in de polder en op het strand zijn haar favoriete hobby’s. Proberen om net zo hard als Nympha te rennen, maar dan toch op een gegeven moment die klik hebben van... Wat ben ik nu aan het doen? Waarom loopt die setter als een kip zonder kop zo te rennen?

Dan komt ze bij je terug, met een groot vraagteken boven haar hoofd, of wij even kunnen uitleggen waarom die zwarte hond zo maf doet? Siuan is een jonge levensgenieter, waar we hopelijk nog lang van kunnen genieten.

 Moiraine haar nestzusje, is een ander verhaal, maar net zo lief. Moiraine heeft een aangeboren hartafwijking. We hadden voor haar als pup in het nest al baasjes, maar zo’n pup kun je niet verkopen vinden wij. Haar levensverwachting zou volgens de doktoren niet meer dan 1, hooguit 2 jaar zijn. Inmiddels is ze de twee jaar al ruim gepasseerd, maar ze blijft een tijdbommetje zeggen wij. Ze is in tegenstelling tot haar zus een schuwe dame. Maar, de streken zijn gewoon hetzelfde! Het eten is voor haar ook een feest, alleen jat ze stiekum, en niet zo openlijk als Siuan. Ook zij geniet van alles wat er te beleven valt, maar ze heeft zich ook geweldig aangepast aan haar hartprobleem. Als ze moe wordt terwijl ze in onze tuin is, dan gaat ze op de tuintafel liggen. Haar zus durft daar namelijk niet op te springen, dus deze laat haar dan met rust. De hele roedel laat haar dan met rust, want alleen Aglaran durft ook op de tafel te springen, en die gaat dan gewoon naast haar liggen. Tijdens het wandelen, komt ze gewoon bij je lopen als ze moe wordt, en dan wachten we gewoon even totdat ze weer verder kan. Afgelopen zomer toen het heet was, had ze wel veel last, en dan doen we haar gewoon binnen, op de koele stenen vloer kan ze het veel beter uit houden. Ze vind dat wel niet zo gezellig, want we zijn dan allemaal buiten. Voor de rest merk je niets aan haar, en heeft net zulke puber streken als haar zus. Ook op je schoot kruipen om te kroelen doet ze als de beste. Het is een plaatje om te zien. We zeggen wel eens, een mooie buitenkant en een mankement aan de binnenkant, terwijl Siuan het omgekeerde is. Siuan kon mooier aan de buitenkant, maar is hopelijk en voor zover wij weten is dat ook zo, gezonder aan de binnenkant. Je kunt niet alles hebben tenslotte. We hopen in ieder geval dat we nog een tijd van Moiraine mogen genieten, maar we weten in ons achterhoofd ook, dat het ineens over kan zijn, en we haar af moeten geven. Maar, als die dag komt, zijn we toch dankbaar dat we van haar hebben mogen genieten.